مروز كه سالها مي گذرد و خود را غرق همان دنياي شهوت و پول و مقام و ريا و ظواهر كرده ايم؛ همان كه روزي دشمن اصلي مان بود، نه تنها حرفي از ديروز به نسل جديد ارائه نكرده ايم بلكه گويي قبل از آن خويش را بيشتر محتاج آن فرهنگ مي بينيم و افسوس كه دستمان خاليست! هر شهر و روستا با دهها و صدها شهيد كه روزي منبع تزريق روحيه الهي به جامعه بودند و پس از شهادت سيره زندگي هر كدامشان ظرفيت دوره اي كامل از درس زندگي داشته، اما خودشان رفتند و تنها وارث خاطرات و راوي بزرگيشان، يعني پدر و مادرهايشان در همين روزها يكي يكي مي روند و غفلت ما همه چيز را به خاك مي سپارد. همچنين است در مورد بزرگان انقلاب كه آنها نيز از دستمان رفتند و اكنون نه سخني از خودشان است و نه اثري از آثارشان. حداقل پانزده سال مبارزه منتهي به انقلاب و ده سال جنگ، پر از والاترين مولفه هاي متعالي و با واضح ترين و گويا ترين پيام ها اصلاً گم است. و آنچه كه هست هم قايم كرده ايم! كسي نمي پرسد چرا ردي از كلام و گفتار بنيانگذاران مكتب، از امام و بهشتي آن گرفته، تا سربازان ساده اش در ميان جامعه نيست؟ سند سه دهه مبارزه كجاست؟
ادامه مطلب